Niestety starożytne miasto zachowało niewiele materialnych świadczeń o swojej wieloletniej historii: w czasach II wojny światowej miasto było prawie doszczętnie zniszczone i dosłownie powstało z popiołów. Główna arteria i najdłuższa droga białoruskiej stolicy – Prospekt Niepodległości – jest znany dzięki unikalnej zabudowie w stylu „stalinowskiego empire”. Kompleks budynków prospektu i przyległych ulic pretenduje do wpisania na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Wizytówkami stolicy są Kościół Świętych Szymona i Heleny, który częściej jest nazywany po prostu Czerwonym Kościołem; śnieżnobiały ratusz na Placu Swobody, Górne Miasto – serce starego Mińska, gdzie znajdują się dwie główne świątynie białoruskiej stolicy: prawosławny Sobór Duchu Świętego i katolicka Archikatedra Imienia Najświętszej Maryi Panny; przytulne Trojeckie Przedmieście oraz 40-metrowy obelisk na Placu Zwycięstwa. Kilka lat temu stolica sprawiła sobie nową wizytówkę – budynek Narodowej Biblioteki Białorusi w kształcie ogromnego diamentu.

W trakcie zapoznawania się ze stolicą warto zwiedzić również jej okolice, ponieważ niedaleko Mińska znajduje się wiele obiektów zasługujących na uwagę. Są to Muzeum Architektury Ludowej i Bytu nad brzegiem rzeki Ptycz, między wsiami Ozierco i Stroczyca. W tym wspaniałym muzeum można wyrobić sobie wyobrażenie o tym, jaka była Białoruś w pradawnych czasach, zapoznać się z architekturą tradycyjną, właściwą dla każdego odrębnego regionu etnograficznego. Można tutaj spotkać nie tylko tradycyjne chaty ludowe, lecz także liczne budynki gospodarcze: spichlerze, szoty, stodoły, młyny wietrzne i drewniane cerkiewki pobudowane bez żadnego gwoździa.

Na odległości 40 km od stolicy nad brzegiem rzeki Ptycz znajduje się muzeum materialnej kultury Dudutki, założone w 1993 r. przez pisarza Jewgienija Budinasa. W ciągu 130 lat majątkiem Dudutki władał jeden z przedstawicieli szlacheckiego rodu Jelskich. Dziś można zanurzyć się w atmosferze spokojnego XIX stulecia, a nawet spróbować swych sił w tradycyjnych białoruskich rzemiosłach.

Na terenie Łohojskiego rejonu jest usytuowany jeden z robiących silne wrażenie memoriałów II wojny światowej – memorialny kompleks „Chatyń”, otwarty w 1969 roku na miejscu spalonej przez faszystów wsi w łohojskim rejonie.

Jednym z najbardziej ulubionych przez mieszkańców miasta miejscem wypoczynkowym jest Zasławskoje Wodochraniliszcze (sztuczny zbiornik wodny), które jest bardziej znane jako Mińskie Morze. Nad jego brzegiem usytuowane są sanatorium Junost, kilka zakładów leczniczo-zapobiegawczych, bazy sportowe i dwa uzdrowiska dziecięce. W ostatnich latach to właśnie tutaj ćwiczą wielbiciele windsurfingu – sportu, który jak na razie, jest dość egzotycznym zjawiskiem na Białorusi.

Malutkie przytulne miasto Zasław nazywane jest „satelitą” Mińska. Znajduje się na odległości 27 km od stolicy. Na terenie miasta działa Historyczno-Kulturalne Muzeum-Rezerwat „Zasław”. Obszar rezerwatu obejmują: zasławski zamek, grodzisko, cmentarzyska kurhanowe, kościół Najświętszej Marii Panny, Cerkiew Przemienienia Pańskiego, ruiny majątku z przełomu XVI I– XIX wieku. Działa również kompleks muzealno-ekspozycyjny, kompleks etnograficzny Młyn, Dziecięce Muzeum Mitologii i Lasu.

Niedaleko Zasława mieści się historyczno-kulturowy kompleks Linia Stalina – odbudowany fragment pasu umocnień powstałych przed II wojną światową. Najbardziej znane na Białorusi muzeum jeździectwa działa w Ratomce. Miłośnicy jazdy konnej będą mogli przejechać się konno w ujeżdżalni, nowicjusze zaś mogą skorzystać z zajęć prowadzonych przez doświadczonych instruktorów.

W obwodzie mińskim mieści się Zespół pałacowo-ogrodowy Radziwiłłów w Nieświeżu wpisany na listę dziedzictwa światowego UNESCO. Kompleks został założony w 1583 roku przez księcia Radziwiłła Sierotkę, a pałac zbudowano wg projektu włoskiego architekta Jana Marii Bernardoni. Przez stulecia rezydencja nieraz była przebudowana i obecnie ma cechy różnych stylów architektonicznych: renesansu, wczesnego i późnego baroku, klasycyzmu, moderny, neogotyku. Pałac otoczony jest zaporami, rowami, twierdzami i systemem stawów w romantycznym parku, po którego dróżkach i ścieżkach jest tak przyjemnie spacerować. Zespół pałacowo-zamkowy Radziwiłłów w roku 2005 został wpisany do rejestru światowego dziedzictwa UNESCO.

Autor: Instytut INTL
Źródło: poland.mfa.gov.by